Dag 2, over hoe laksheid over oplevering tot enorme stress lijdt.

Bijgewerkt: mei 2

Dag 2 van onze wereldreis.

Vandaag de stress van de dag van gisteren even ordenen: De dame die ons huis had gekocht kwam dus, ondanks dat ze de avond ervoor al haar spulletjes in ons schuurtje had gepropt, niet opdagen bij de overdracht om 11.15u, het moment dat we samen door het huis zouden wandelen en een oplevering zouden doen. Ondanks dat ik haar die avond nog gesproken had, en aan haar notabene had gevraagd hoe laat onze afspraak was: 11:15u de volgende ochtend.

Dus stress op de opleverdag: we moesten nog één ritje doen met onze huisraad, voordat het huis leeg was. En ik had nog een kabel afgeknipt met het demonteren van de lamp, zodat de schuur en het buitenlicht, én de koelkast niet meer werkte. Eerst maar eens de huisraad naar de opslag. Bij de opslag aangekomen stond er tegenover mij een man met werkelijk karren vol elektra gereedschap en bekabeling. Ik vroeg hem beleefd of hij me uit de brand kon helpen om me 1 lasdopje te geven. Lachend en schouderophalend kreeg ik hem natuurlijk van hem, wat kon hem die ene lasdop nu schelen. Ik legde hem kort de situatie uit, en moest innerlijk lachen om de onwetendheid van welk verschil dit ene lasdopje ter waarde van enkele centen voor mij zou zijn die dag: het verschil tussen stress van een niet werkende elektrische installatie bij een oplevering, of een niks aan de hand situatie. Een heel klein gebaar van een onbekende man, wat voor mij een wereld van verschil maakte op dat moment. Hij moest eens weten… Terug naar het huis, dat inmiddels al lang niet meer voelde als ons huis. Gek hoe je jezelf een plaats toe eigent door er spullen van je neer te zetten, en hoe gek is het dat die plaats weer gewoon een plek is als je spullen er niet meer zijn.

11:20u, iets te laat. Maar ach, de koopster was ook nog nooit stipt op tijd geweest. 11:45u, vaak was ze ongeveer zoveel te laat als een half uur, ze zal elk moment komen 12:15u, een uur te laat. Ik zal eens bellen waar ze blijft, en krijg direkt voicemail. vermoedelijk staat haar telefoon uit 13:15u. Ondertussen hebben we uitgebreid afscheid van de buren genomen. Deze oude mensen wonen al vanaf het begin in hun pand, en hebben verschillende mensen zien komen en gaan. Het afscheid is hartelijk en ontroerend, het zijn alle jaren fijne buren geweest, en gezien hun leeftijd vermoed ik dat we ze dan ook niet meer zullen zien. Aangezien de afspraak met de notaris voor de ondertekening om 13u was, zou de koopster nu dus in het notariskantoor aanwezig moeten zijn. Ik had al eerder gebeld, maar niets. Geen koopster. De Notaris vindt het ook raar, aangezien ze reeds aan alle verplichtingen had voldaan. We zijn druk aan het bellen met de Rwandese Ambassade, om een noodnummer te achterhalen of haar echtgenoot aan de lijn te krijgen. We maken ons inmiddels ook zorgen dat er iets is gebeurd met haar; zo’n belangrijke afspraak als het tekenen voor je nieuwe huis zou men toch niet zomaar vergeten? Ondertussen moesten we onze auto ook nog afleveren bij de garage in Geldermalsen, omdat we die verkocht hadden aan hen. Het was contractueel vastgelegd dat we dat vandaag gingen doen, aangezien we al twee keer eerder de afspraak van aflevering hadden gewijzigd.

Met contact met de Notaris was ik al wijzer geworden dat zonder de overdracht van de sleutels, er geen overdracht getekend mag worden: de notaris moet er immers op toezien dat de nieuwe eigenaar toegang heeft tot het pand, en dus in bezit is van sleutels. De overdracht kan op deze manier niet doorgaan. Via de Ambassadeur van Rwanda krijg ik een nummer in China, waar medewerkers van haar man op bereikbaar zijn. Terwijl in China de situatie wordt uitgelegd aan haar echtgenoot, komt er een wisselgesprek binnen: haar man, vanaf zee bij China. Hij vertelt mij dat hij wat vrienden zal bellen om haar te contacteren. Een paar minuten later wordt ik inderdaad gebeld door een onbekend nummer, het is onze koopster. Ze had de hele oplevering en tekenen voor het huis gereduceerd tot iets onbenulligs dat even tussendoor gedaan moest worden, en het kwam haar even niet uit, om welke reden dan ook. Natuurlijk wist ook de Notaris ineens van de situatie, en heeft haar gelukkig de ernst van de situatie kunnen uitleggen. Ze kreeg kennelijk een nieuwe afspraak om 15u op het kantoor van de Notaris, en terwijl ik de sleutels naar Den Haag bracht, om een overdracht mogelijk te maken, kwam zij net de kamer van de notaris uit. Ze was een beetje verdwaasd, wereldvreemd, maar wilde niet uitleggen waarom zo zo’n belangrijk moment in ons en haar leven zo voorbij liet gaan. Het leek wel alsof ze het kopen van een huis afdeed als het kopen van een pak appels of zo.

Met tranen in mijn ogen zei ik haar hoe onze mooie dag van afscheid van Maassluis was uitgelopen op een ongelofelijk fiasco. Hoe we ons nu in onmogelijke bochten moesten gaan wringen om onze kant van de afspraken na te komen. Hoe we nu in de korte tijd die ons nog restte, het hele gedoe had zo’n zes uur van onze dag in beslag genomen, onze wagen moesten inrichten met onze persoonlijke spullen en afscheid wilden nemen van Maassluis, het ging niet meer. Totaal niet doordrongen van de schade die ze had aangericht vroeg ze me nog hoe ze er nu achter kwam hoe bepaalde dingen in het huis nu werkte, en wanneer ik dat dan aan haar ging uitleggen. Ik brak. Met betraande ogen beet ik haar toe dat dat moment vandaag om 11.15 was, en dat dat moment voorbij was nu. Hoe ze te laat was, niet een beetje, maar uren en uren, hoe ze niet bereikbaar was, hoe we in deze tijd van ongelofelijke stress en avontuur, waarbij onze laatste herinnering aan Maassluis dit vervelende incident was, nog enkel aan haarzelf durfde te denken, en werkelijk nog verontwaardigd was dat ik niet meer de tijd in haar investeerde om haar iets uit te leggen. De notaris sprak sussende woorden, en beet zelfs de koopster nog een verwijt toe, toen ze alsnog durfde te vragen welke sleutel er nu precies voor wat diende: “dat ga je ter plaatse maar even proberen”

We zijn die avond veel te laat vertrokken vanaf de stallingsplaats, waar we tot nu toe hebben vertoefd. Lieve vrienden die halverwege de A12 woonden boden ons aan om bij hun naast het huis te overnachten, wat we dan ook gretig aan namen. Een nachtje slapen in de woonwijk, ach, why not….


12 keer bekeken

© 2020 www.10 000 words.org

  • 10.000 words-facebook
  • Instagram - Black Circle
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now